Het verhaal van de homohostie
Iedere zondagochtend loop ik naar het station. Zo ook op zondag 28 februari 2010. Meestal is het rond 10:00 uitgestorven op straat, op een enkele verdwaalde kerkganger na. Zo niet deze zondag: voor de St. Jan stond een soort van file. Het was homohostiedag. Na enige commotie omdat een homoseksuele prins Carnaval de hostie geweigerd was in een Brabants dorpje, was Nederland rep en roer. Goede PR stunt van de kerk: zo krijg je nog eens je kerkbankjes gevuld.

Om heel eerlijk te zijn snap ik het probleem niet. Als je bij de Rooms-Katholieke Kerk wil mee-eten moet je hetero zijn. Dat is al eeuwen zo. En dat zal misschien nog wel eeuwen zo blijven. Maar ja, als ik lid wil worden van de tennisclub moet ik tennissen, als ik bij de AA wil moet ik een drankprobleem hebben of hebben gehad, als ik bij de maffia wil horen moet ik bereid zijn te chanteren, geweld te gebruiken en te moorden, als ik lid wil worden van de Jostiband moet ik een verstandelijke beperking hebben, als ik lid wil worden van de PVV moet ik gedogen en als ik lid wil worden van de RKK moet ik dus hetero zijn. Of op zijn minst de maaltijd aan me voorbij laten gaan. En ik wil geen moorden plegen of gedogen, mijn verstandelijke beperkingen zijn niet heel ernstig en ik houd niet van muziek maken, wel van tennis en niet van vrouwen. Dus ik ben alleen lid van de tennisclub. En daar draai ik ook nog af en toe een bardienst. Niet dat ik dat zo leuk vind, maar het zijn de regels van het clubje.

En uiteindelijk ... oordeelt God?

Edwin Melis

Ontwerp, webdesign & vormgeving door ItchDezign: www.itchdezign.com

 
 
Het verhaal
Luisteren
videoclip
Downloaden
mail edwin homohostie@mijnkleinkunstlied.nl
Ga naar de YouTube pagina van mijnkleinkunstlied.nl
YouTube kanaal